Hakkımda

Ben Umut Can Kılıç, Ocak ayının 5. Gününde 1997 yılında dünya’ya gelmişim. Babam züccaciye ürünlerinin imalatını yapıyor. annem ise ev hanımı imiş o zamanlar 🙂 Okmeydanı semtinde 4 veya 5 yaşına kadar oturmuşuz. Sonradan şimdilerin popüler semti İstanbul’un göz bebeği Başakşehir’e taşınmışız. Taşındığımız zamanı hatırlıyorumda oralar dutluktu valla doğru düzgün yolu olmayan bir yerdi. Çocukluğumu ve gençliğimi oralarda geçirdim. Bisiklet sürmeyi, top oynamayı, arkadaşlık edinmeyi hatta inanamazsınız öğrenmenin arkasından ağlamayı ben orada öğrendim. 5 yaşıma kadar Okmeydanında babamın yakın arkadaşının oğlu olan Kaan ile beraber kreşe gittim. Tabi ozamanlar Kaan’dan iyi dayaklar yerdim tabii ki sonuç ağlamak olurdu. Unutamıyorum…. 🙂 İlkokula Başakşehir’de olan Ahmet Kabaklı İlköğretim okulunda okudum ( Şimdi ki Adıyla İlkokul ). Başakşehir’in bence en en iyi okullarından biri benim zamanımda Ahmet Kabaklıydı. Oradaki arkadaşlıklarımı unutmuyorum çünkü herkesle olmasada bazıları ile hala konuşuyorum. Hatta ozamandan bu zamana kadar birbirimizi hiç kaybetmediğimiz Oğuzhan Nikbay ile kan kardeşiz diyebilirim. Neler neler yaşadım. Bir keresinde hatırlıyorumda okulun bahçesinde benim yamultmadığım ama yamulan bir ışık direği vardı. O direğin elimin deymesiyle düşmesi bir olmuştu. Tabii ki kaçamadım ve müdüre yakalandım ama müdür hiç bir şey yapmadı… Bir keresinde ise en sevdiğimiz öğretmenlerimizden biri olan Şükran Görgülü hastalandığında 2 veya 3 günlüğüne sınıfı başka sınıflara dağıttıklarında İsmail Gürcan ( sınıf arkadaşım ) beraber başbaşa vererek hıçkıra hıçkıra müdür yardımcısına nolur bizi başka sınıflara vermeyin diye ağlamıştık. Tabii ki kazanamadık. Ne günlerdi… 🙂 Lisede saflığımdan eser kalmadı. İlk olarak gittiğim Toki Kayaşehir Ticaret Meslek lisesinde dengesiz olan ortam ve bu ortamdan kaynaklı olarakda derslerime çalışmadığımdan dolayı tam 8 dersten sınıfta kaldım. Tekrardan lise 1’i yeniden okumaya başladım. Ve bu sırada ilk kez duygular ile karşılaştım. Beni benden alacak ve beni değiştiricek olan duygular. Evet 4 ay boyunca yaşadıklarımdan dolayı çok değişmiştim ki. O değiştiğimle kaldım. Onu bırak kendi kendimin psikolojisini bozdum 🙂 Zor oldu ama yıllar sürse bile hayatın devam ettiğini öğrendim. Ve düzeldim. O sırada kendime hobi edindim tabi bunun hastalık olabileceğini hiç düşünmedim. O sıralar aynı okulda tanıştığım Umut Balin arkadaşım bana fotoğrafçılığı aşıladı. Tabi zamanla o makinesini sattı kurtuldu. Ancak film benim için yeni başladığı için peşini hiç bırakmadım. Lise 1’in yarısında okulumu değiştirdiğim için tüm arkadaşlarımla vedalaşmak zorunda kaldım. Yeni okulum bağcılar’da bir kolejdi. Tabii ki dizilerdeki gibi o insanların ortamına girmem benim için hiç kolay olmadı. Neyse ki sonrada tüm okuldaki insanlar ile birbirimize alıştık ve arkadaş olmaya başladık. Tabii ki ben içine kapanık biri olarak herkesle tanışma hevesinde olmadığım için gelip benimle tanışıp öyle arkadaş oluyorlardı. 2016 yılında değerli hocalarımın katılımları ile güzel bir yerde kutlamak yaptık ve mezun olduk. Gelişim Üniversitesi – Sivil Hava Ulaştırma İşletmeciliği bölümünü kazandım. Bu sırada çocukluktan gelen gezginlik hevesim sebebiyle hem pilot olmak için çalışıyorum hemde bir gezgin. Bence ikinci hedefime ulaştım. Durum şöyle ;

Ben Kars’a Gidiyorum Dedim ;

Ben İzmir’e Gidiyorum Dedim ;

Ve daha bir çok yer. Bu yazıyı okuduğun ve benim hakkımda küçük bir fikir sahibi olduysan ne mutlu bana. Canın sıkıldıysa ulaş bana ! Gezeriz beraber eğleniriz falan…  Bana Ulaş !

Shares 0